Wiersz pisany trzynastozgłoskowcem, rymy parzyste a-a, b-b. Utwór ma formę panegiryku, czyli uroczystego tekstu pochwalnego do profesora Joachima Lelewela. Autor wychwala zalety nauczyciela: „Ty, co nie dozwoliłeś tylu księgom kłamać,/ Z samego kłamstwa prawdy umiejąc wyłamać”, nazywa go orędownikiem prawdy, wybitnym umysłem, a jednocześnie pozwala sobie na pewną familiarność, umieszczając na początku wersów okrzyki:
Wiersz adresowany do profesora historii Joachima Lelewela, wykładowcy i nauczyciela
Podmiot liryczny bezpośredni, zbiorowy (zaimki:
Wiersz jest hołdem składanym profesorowi historii, Joachimowi Lelewelowi.
Wiersz został napisany w 1822 roku z okazji powrotu Lelewela na katedrę wileńską. Wiersz ten to przykład i wyraz ogromnej miłości i wdzięczności ucznia do nauczyciela. Wyraża on pochwałę mistrza, który naprawia serca i...
